Er was eens een man die een verhaal vertelde.Hij vertelde en vertelde en dit was het verhaal:
In de ‘Lange Straat’, waar mijn opa woonde, woonde ook een schoenmaker.
Die schoenmaker was getrouwd met het mooiste meisje van de stad, Marieke.
De andere mannen die daar woonden begrepen niet waarom Marieke met Felix samen was.
Felix droeg een wit hemd met een das en daarboven een zwart vestje tot aan zijn borst.
Het was een serieuze man, maar zijn werk deed hij goed. Marieke was een heel vrolijke vrouw.
Als ze opstond deed ze de ramen open en zong ze de hele dag, ze gaf de bloemen water en als de mensen haar hoorden zingen fleurde heel hun dag weer op.
En ook al pasten ze niet bij elkaar, ze waren gelukkig.
Maar op een slechte dag werd Marieke ziek.
Ze hadden in die tijd nog geen goede medicijnen, dus ze stierf.
Op de begrafenis van Marieke, stond Felix voor de kist die in het graf werd gelegd met een gebogen hoofd. Iedereen legde een bloemetje en ging weg, behalve Felix.
De bloemen van Marieke verwelkten en niemand hoorde ‘s ochtends nog gezang.
En Felix stond nog dagen, weken en maanden bij het graf. De mensen zeiden : “ Felix je moet eten, je moet slapen”, maar Felix luisterde niet en bleef staan met gebogen hoofd. De mensen waren ongerust en kwamen hem eten en drinken brengen en in de winter extra lakens, maar hij bleef gewoon staan. Elke dag riep hij:”Marieke kom terug, kom terug Marieke!”
Op een dag gebeurde het, hij riep het weer zoals elke dag en het graf begon te bibberen en het kwam hoger en hoger.
”Marieke!?”, riep Felix. De pastoor kwam aangelopen. Hij riep:”Ga terug Marieke!Ga terug!Jij hebt je kans gehad Marieke!”.
Het graf ging terug lager en lager tot het terug helemaal gewoon was.
De pastoor zei tegen Felix:”Felix jij mag hier nog maar 2 keer komen, op Allerheiligen en Allerzielen, oké ?!” “Oké”, zei Felix.
Hij ging naar huis en kroop onmiddellijk in bed.
Daarna hamerde hij het bord (van zijn schoenwinkel) terug recht.
Hij begon terug met zijn schoenen.
De mensen kwamen langs. Ze gingen hun schoenen halen ook al waren ze niet kapot ,want ze waren blij dat Felix terug was en ze bleven maar schoenen brengen:”Felix mijn zool is een beetje kapot en er zit een gaatje in mijn laars”, …
Op een dag ging Felix wandelen en wandelde vanaf toen elke dag.
Op een van die dagen zat er een vrouw in het veld die daar bloemen zat te plukken.
Felix was op slag verliefd.
De volgende dag ging hij weer naar het veld.
Hij begon ook bloemen te plukken.
Felix maakte kennis met de vrouw en ging daarna met de bloemen naar het kerkhof.
Hij ging voor het graf van Marieke staan en zei:”Deze bloemen zijn voor jou …maar de volgende zijn voor Louise,sorry.”
En Louise kreeg die bloemen ook.
Na een half jaar werden ze beste vrienden en uiteindelijk trouwden ze.
Ze gaven een groot feest, iedereen was uitgenodigd.
Na 2 jaar getrouwd te zijn te zijn, kregen ze 2 kinderen: Annemarie en Thomas.
Op het kerkhof begon het graf weer te bibberen en het kwam hoger en hoger.
Iemand die daar werkte riep:
“Hé ik wil geen mollen op het kerkhof!”
EINDE
Geschreven door Idris